بعضي وقت ها و موقعيت ها هست که وقتي هم رنگ جماعت نميشي، طَرد مي شي... اون موقع ست که يه سوال توي ذهنت مدام چشمک مي زنه که، آيا واقعا باور من اشتباهه يا بقيه خودشونو عادت دادن به اين روال ؟؟ مطمئنا اگه به باورت يقين نداشته باشي، اين وسط ميري سمتي که دوست نداري... ديشب سه مرتبه اين شرايط برام پيش اومد ... سختي کار اونجاست که هيچ وجود مادي، اون ميون هواتو نداشته باشه ... همه يه طرف و تو و خدات هم يه طرف ... هرچه قدر خداتو بيشتر قبول داشته باشي، گام هات محکم تره، چون مي دوني يکي قدِ همه، پشتته ... وجودي که اون لحظه فقط خودت حمايتشو حس مي کني ... -------------------------------------------------